The Vajra Guru Mantra

Although at present we do not have the good fortune to see Guru Rinpoche's face or to hear his voice, we have his mantra, which he blessed with his wisdom, loving-kindness, and strength to be identical with him. This mantra is not composed of ordinary syllables, but has the power to dispel all obstacles and confer all the qualities of wisdom. The scriptures tell us there is no mantra that carries more benefit than the Vajra Guru mantra. Its twelve syllables are the essence of the twelve branches of Lord Buddha's teachings. Bearing in mind the inconceivable benefit of reading the whole Tripitaka, if the twelve-syllable mantra is its essence, we can begin to appreciate the sheer power of its blessings. Then, our ceaseless wandering in samsara is due to the interplay of the Twelve Links of Interdependent Origination, which arise from ignorance and culminate in our taking rebirth over and over again. By reciting the twelve-syllable mantra, these twelve interdependent links are purified, re leasing us at last from samsara. The Vajra Guru mantra can be explained in many ways, and in particular in terms of nine levels related to the Nine Vehicles. Such explanations can be found in a terma revealed by Karma Lingpa, in the writings of Dodrupchen Jikme Tenpe Nyima, and in other scriptures.

OM AH HUM

The first three syllables of the mantra represent the three kayas, as well as the vajra body, speech, and mind of all the buddhas. OM corresponds to the dharmakaya, the nature of Buddha Amitabha; AH corresponds to the sambhogakaya, and the Lord of Compassion, Avalokitesvara; HUM corresponds to the nirmanakaya, manifesting as the Lotus-born Guru, Padmasambhava.

VAJRA

The vajra (dorje in Tibetan) refers to the diamond, the hardest and most precious of all stones. A diamond can cut through all other substances, yet cannot itself be cut by any of them. This symbolizes the unchanging, non-dual wisdom of the buddhas, which cannot be affected or destroyed by ignorance, but cuts right through all delusions and obscurations. It indicates too that the qualities and activities of the body, speech, and mind of the buddhas can benefit all sentient beings, without hindrance from negative forces. Like a diamond, the vajra is free from all defects. Its indestructible strength comes from the realization of the dharmakaya nature, the nature of Buddha Amitabha.

GURU

As we have seen, the word" guru" in Sanskrit means "weighty," or "heavy." Just as gold is the heaviest and most precious of metals, the guru is the most weighty and most precious of all beings, because of his inconceivable and flawless qualities. Here the guru corresponds, on the sambhogakaya level, to Avalokitesvara, who is endowed with the seven branches of union.

PADMA

Padma, meaning "lotus" in Sanskrit, indicates the padma family from the five buddha-families. These five families - buddha, vajra, ratna, padma, and karma - are represented The Vajra Guru Matra by the five buddhas: Vairocana, Aksobhya, Ratnasambhava, Amitabha, and Amoghasiddhi, respectively. Guru Rinpoche is the nirmanakaya emanation of Amitabha, who corresponds to the lotus family and the speech aspect of the buddhas. It is stated in the sutras that simply by uttering the name of Buddha Amitabha, you will be reborn in Sukhavati, the Paradise of Great Bliss, never to be reborn again in lower realms. In the same way, reciting the name of the Lotus-born Guru will bring us every kind of realization.

The incomparable qualities of the six-syllable mantra, the Mani, are also described in all the scriptures as being able to bring us to the realization of the bodhisattva levels, or bhumis. The Mani mantra of Avalokitesvara is the sambhogakaya aspect of the Vajra Guru mantra, and also corresponds to the great Vairocana Buddha. This buddha, who is the size of the whole universe, holds a begging bowl in his two hands in the mudra of equanimity. It is said that within this begging bowl is a lotus with twenty-five rows of petals arranged one upon the other. These rows correspond to the various aspects of the body, speech, mind, qualities, and activity of the buddhas. For example, the body alone has five subdivisions: body-body, body-speech, body-mind, body-qualities, and body-activity. The present nirmanakaya paradise of the Buddha Sakyamuni is said to rest at the level of the heart, and corresponds to the row of the mind-mind subdivision, this being the reason why in this paradise the precious teachings of the Secret Mantrayana - the Vajrayana - could be taught and spread.

SIDDHI

The word siddhi means "true accomplishment." By remembering and praying to the body, speech, mind, qualities, and activity of Guru Rinpoche, both ordinary and supreme accomplishments will be ours. Ordinary accomplishments include freedom from sickness and endowments such as wealth and prosperity; the supreme accomplishment is to attain the complete realization of Guru Rinpoche himself.

HUM

Reciting the syllable HUM is like requesting or invoking the guru to come and to bless us with all the siddhis, ordinary and supreme. Our master, Guru Rinpoche, and the mantra are inseparable. So when we utter thee of the guru by reciting the mantra, it's as if we are calling out repeatedly to someone who simply cannot fail to reply. The guru cannot but tum his compassion towards us, and so, if we pray one-pointedly like this, there is absolutely no doubt that Guru Rinpoche will come at once to grant us his blessings. When rain falls on the earth, it falls evenly everywhere, but only the good seeds will germinate, not the rotten ones. In the same manner, the compassion of Guru Rinpoche is unbiased; it is directed universally to all beings, and yet his blessings will be swifter for those who have devotion and faith.

It is only through the blessings of a buddha that we can achieve realization. So a prayer  like this, one that invokes Guru Rinpoche's very name, must go out from the marrow of our bones, from the core of our heart; then gradually our devotion will become spontaneous and unceasing. Remember that without faith, there will be no accomplishment. At the time of the Lord Buddha, for example, there were those who could see and hear him in person, and still had no faith in him. Some of the heretical teachers even tried to poison him. Similarly, when Guru Rinpoche went to Tibet, the evil ministers plotted and schemed to kill him. For people such as these, spiritual accomplishment is out of the question.

This shows how important it is to have a faith that is very pure and genuine. And so, as a support, we visualize our outer environment as Zangdopalri, the beings around us as dakas and dakinis, ourselves as Yeshe Tsogyal, and above our head Guru Rinpoche, surrounded by his retinue. Then we pray, reciting the prayer in seven branches and the other prayers in the practice, with the confidence and trust that by so doing, accomplishment will surely blossom.

~ Dilgo Khyentse Rinpoche - "Guru Yoga": The Vajra Guru Mantra

The meaning of the Barched Lamsal prayer to Guru Rinpoche

Today we are going to do a practice of removing obstacles so that favorable conditions can manifest. With this practice we are able to remove our obstacles and benefit those who have asked for our help and made offerings with this purpose.

Besides removing obstacles for those who asked for the practice, we can extend the benefit to all sentient beings. However, our capacity of benefiting is directly related to the purity of our hearts.

The key point is motivation. We should keep a pure motivation at all times, not only within the context of this specific practice. The purity of the virtue generated will depend on the purity of our motivation.

In the first place, we acknowledge that, just like ourselves, every being – be it an enemy, a demon or a little insect – urges for everlasting happiness but never finds it; or, when they find it, it is temporary. In addition, though they wish to be happy, with their actions they just end up creating the opposite of what they want.

By seeing this reality, we feel compassion, but this is not enough. It’s necessary to do something. We spend most of the time focused on ourselves, and this is an attitude that doesn’t bring much benefit. Our action will be pure only if we detach our focus from ourselves, if we have the intention of helping others.

If we think of the number of beings that inhabit the realms of samsara, we will see that the number of human beings is extremely small in comparison to the beings in the hell and the hungry ghost realms. Among human beings, the number of people who search for some spiritual practice is not very large.

Besides, it is common that a spiritual practice is carried out wrongly, reinforcing jealousy, envy, pride and the feeling of superiority in relation to other spiritual traditions. The number of those who keep a spiritual practice with a pure heart is comparable to the number of stars that can be seen in the daylight.

In order for our practice to be pure, it needs to be devoid of attachment to the self. We need to have equanimity, avoiding ideas such as “I like this person and I will do something for her, but that other person is not good so I won’t do anything,” or, “my spiritual realization is better than the other’s,” or, “I will help my relatives, but I won’t help other people.” Our intention is to help all beings, the good as well as the ones who do harm.

When practicing, we make the aspiration that our obstacles as well as every being’s may be removed, and that auspicious conditions, worldly as well as spiritual, may increase. We also pray that short- and long-term benefits may arise. However, our ultimate goal is to reach enlightenment. If you have constant nightmares, you can try to eliminate them in order to have only good dreams, but still you will be dreaming. Our aim is to wake up from the dream. The same applies to our experiences in samsara: we want to eliminate difficult experiences and increase the good ones, but our final goal is to reach enlightenment so we can benefit whoever sees, hears or touches us. As Mahayana followers, we practice for the benefit of all beings. We should establish this kind of motivation and always keep it this way.

First line

DU SUM SANG GYE GU RU RIN PO CHE

Precious teacher, the embodiment of all Buddhas of the three times

We address this prayer to Guru Rinpoche. In the outer level, Guru Rinpoche is the Three Jewels, in the inner level he is the Three Roots, and, in the secret level, he is the Three Kayas.

Outwardly, he is the embodiment of the Buddhas of the three times: the Buddha from the past, Dipankara, the Buddha from the present, Shakyamuni, and the Buddha from the future, Maitreya. Guru Rinpoche is the manifestation of ultimate essence of all Buddhas.

Inwardly, as the Three Roots, he is the lama, the source of all blessings, and, as such, he embodies the three lineages: the lineage of mind, which is the mind of the Victorious Ones; the symbolic lineage – or the lineage of the seals – from the awareness holders; and the oral lineage, transmitted from mouth to ear. Guru Rinpoche is the ultimate essence of the wisdom of the three lineages.

In a secret sense, in relation to the Three Kayas, Guru Rinpoche’s nature is the Dharmakaya, the nature which is emptiness inseparable from wisdom.

Second line

NGO DRUB KUN DAG DE WA CHEN PO’I ZHAB

Great bliss, the Lord of all accomplishments;

NGO DRUB means “the source of true accomplishment”, therefore in the inward level, in relation to the Three Roots, Guru Rinpoche is also the chosen deity, the Yidam. Regarding the Three Kayas, in the secret level, he is also the Sambhogakaya, the great bliss.

Third line

BAR CHED KUN SEL DUD DUL DRAG PO TSAL

Wrathful and dynamic guru, the one who subdues the maras, dispeller of all hindrances

Guru Rinpoche is the dispeller of all obstacles in the five paths and throughout the ten bhumis. The Sangha helps in the removal of hindrances and misfortunes, as well as in the increase of positive qualities along the spiritual path. Connected in this way, at the outer level, Guru Rinpoche is also the Sangha.

The dakinis and protectors are the source of accomplishment in the activities. With this practice, we remove all obstacles to spiritual practice, so that the four activities may be fulfilled. Thus, in the inner level, Guru Rinpoche is also the dakinis and Dharma protectors. He embodies the mandala of the Three Roots.

In the secret level, he is also the Nirmanakaya, the object of refuge of both superior and lesser beings. He manifests himself in physical form in order to benefit all beings not only through teachings but also, more directly, through giving empowerments and so setting them into the path to liberation. Therefore, Guru Rinpoche, who has all these qualities, is the object of our prayer.

In the outer level, he is the Three Jewels: Buddha, Dharma and Sangha. In the inner level, he is the Three Roots: Lama, the chosen deity (Yidam) and Dakini. In the secret level, he is the Three Kayas: Dharmakaya, Sambhogakaya and Nirmanakaya.

Guru Rinpoche is the manifestation of all enlightened beings, the source of all the teachings that bring forth temporary and definitive benefits. He is the holder of the crown of all sanghas and the holder of the crown of all enlightened beings.

DUD DUL DRAG PO is Guru Rinpoche’s secret name, which means “the one who fearlessly removes all the obstacles caused by hinderers.” He dispels the hindrances in the path, which are the four maras. When these obstacles are dispelled, the four kinds of activities can then be performed: pacifying, increasing, magnetizing and wrathful. Through these activities we are able to benefit all beings.

The object of our prayer is pure since the beginningless beginning. As we dispel our temporary obstacles, the two purities can be fulfilled.

Through the power of the great wisdom, the two obscurations (mental poisons and intellectual obscurations) can be removed. Through the fulfillment of the natural awareness beyond extremes, the obscurations are directly liberated in the basic space. That’s why Guru Rinpoche is called the holder of all manifestations.

Fourth line

SOL WA DEB SO JIN GYI LAB TU SOL

When we recite this prayer, at an outer level we are calling the name of Guru Rinpoche, but what we truly need to understand is that Guru Rinpoche is the source of all pure qualities and, because of that, he has the power to dispel all our obstacles.

We think of Guru Rinpoche with deference and we pray to him with faith. And why do we pray? What do wish for when we pray?

With the external prayer, we approach the object to which we are praying. In Tibetan, this phase is called nyempa (approximation), which means “moved by faith, we approach”.

The other phase is called drugpa, which means “realization”. In an inner sense, we acknowledge that Guru Rinpoche is inseparable from the Three Jewels, the Three Roots and the Three Kayas. His body, speech and mind are the mandala of the wisdom body, speech and mind. Our body, speech and mind also have a pure nature since the beginningless beginning, which we couldn’t recognize before. To recognize this pure nature and to keep this recognition is the meaning of the realization phase (drugpa).

In the secret level, the nature of our mind is inseparable from the Three Kayas:

The Dharmakaya is the very nature of our mind, which is emptiness inseparable from its unceasing qualities. The Sambhogakaya assembles the five aspects of the awakened state, which are:

The wisdom of dharmadhatu, which is the nature of mind beyond extremes.

The wisdom of discernment.

The wisdom which is clear like a mirror.

The wisdom of equality.

The all-accomplishing wisdom.

There are also the Nirmanakaya and the Svabhavikakaya. The four kayas and the five wisdoms are our own mind, inseparable from the Lama. We need to gain confidence in this recognition. The nature of the one who prays and that of the object of the prayer are inseparable. Resting effortlessly in this nature is the enlightened activity.

JIN GYI LAB TU SOL

Here we invoke or request the blessings, but how are they bestowed on us?

By receiving the blessing of the wisdom body, our body turns into a body of light, the vajra body, which has the seven vajra qualities: it is invulnerable, indestructible, incorruptible, stable, unobstructed and invincible. By receiving the blessing of the enlightened speech, we accomplish vajra speech, which is the inseparability of sound and emptiness. By receiving the blessing of the enlightened mind, we accomplish the vajra mind. Thus, we request the blessing in these three ways and ask for the disclosure of the enlightened body, speech, and mind.

Fifth line

CHI NANG SANG WA’I BAR CHED ZHI WA DANG

Regarding the obstacles that may arise in our practice and hinder our reaching enlightenment, there are the outer obstacles, which are the fears. All fears are the outer manifestation of our mental poisons and may be sort out in sixteen categories. For example, our pride manifests outwardly as the fear of earthquakes, anger is reflected externally as the fear of fire, and so forth:

Fear of the ground, fear of earthquakes.

Fear of water.

Fear of fire.

Fear of wind or hurricanes.

Fear of meteor rains.

Fear of weapons in general.

Fear of being imprisoned, fear of authorities.

Fear of enemies, thieves and robbers.

Fear of cannibal demons.

Fear of wild fierce elephants.

Fear of lions.

Fear of poisonous snakes.

Fear of contagious diseases.

Fear of unexpected death.

Fear of poverty.

Fear of not fulfilling one’s aspirations.

The inner obstacles are the four maras:

The mara of the body aggregates.

The mara of the mental poisons.

The mara of false contentment: believing in temporary happiness, without recognizing that everything changes all the time. It’s like licking honey out of a knife blade.

The mara of death.

The secret obstacles are the mental poisons: ignorance, desire, anger, envy or jealousy, and pride. All these obstacles create impediments to enlightenment. How do we remove the outer obstacles? With the recognition that every appearance is the pure body, every sound is the pure speech, and that mind’s nature is pure wisdom. Every form, everything we see, every appearance is acknowledged as the pure form of the deity. Every sound we hear is the deity’s mantra, the pure sound. We recognize anything that arises in our mind as inseparable from the timeless natural awareness, Dharmakaya.

When we reach the realization of the pure nature of all things, outer obstacles are dissolved. If we recognize the absolute nature, dual thoughts dissolve, we eliminate the attachment to the self, and, consequently, we subdue the maras, purify the five mental poisons, and consummate the five wisdoms. With this, any obstacle that arises will be transformed into something good or better.

The outer, inner and secret obstacles are removed by the power of the blessings of Guru Rinpoche’s enlightened body, speech, and mind.

Sixth line

SAM PA LHUN GYI DRUB PAR JIN GYI LOB

SAMPA means the aspiration that everything we wish for in the temporary level may be attained and that, from this moment until we reach enlightenment, every favorable condition may arise.

What are these favorable conditions? An existence in one of the upper realms: in the realms of the gods, demigods or humans. For that we need to wish for the seven qualities, which are:

Having a long life. We need this human body. It is a good vehicle, and, being like a ship, the mind is the captain. The mind determines the direction and the body serves it. Therefore, we need to wish for a long life.

Being healthy. The mind may have positive thoughts, but, if the body is ill, we will not be able to put what we think into practice; because of that, we wish for a healthy, good and strong body.

Having good fortune, good luck and prosperity.

Having a good family, because, if we are born in a family of bad character, we may be negatively influenced.

Having good financial conditions, not being poor or going through difficulties.

Having qualities like intelligence, because, without intelligence, we are also unable to put things into practice.

Being good-looking.

These are the qualities of the superior rebirths.

The seven riches are:

Faith. Whatever your tradition may be, if you don’t have faith, there won’t be any connection. If you don’t keep the connection, your practice won’t bear any results.

Moral discipline. Abandoning negative actions and acting in a virtuous way.

Diligence, joyful perseverance.

Being conscientious. Being ashamed of doing wrong because you know that others will notice.

Knowledge (intelligence). You may want to do something positive, but if you are not knowledgeable, you won’t be able to. It’s important to have the good fortune of hearing in order to acquire knowledge.

Generosity. If you are miserly, not knowing how to share anything with anybody, even if you are healthy and able to hear, even if you have abilities and qualities, you won’t be of any benefit at all.

Having deep knowledge, or the transcendental knowledge, the best knowledge; in Tibetan, sherab.

In the spiritual path it is not enough to be diligent. Maybe there is something annoying you during practice and you feel like stopping, and you force yourself into keeping on practicing – this situation is not the ideal. However, if we know that the practice brings benefits to ourselves and to others, we will practice with enthusiasm. We will have the quality of perseverance with joy. If we don’t have joyful perseverance, whenever doubts arise our practice will get weaker.

We ask for the blessings in order that we may enjoy all favorable conditions along the path which will lead to the ultimate goal: to reach the extraordinary realization. Every being, may it be a human, an animal, or any other kind of being, has a mind. Mind’s essence is Buddha nature, which is pure. It doesn’t matter how big the being is, whether it’s big or small, since its essence is pure.

If we all have a pure essence, then how does the experience of samsara arise? Because we still don’t recognize our pure nature. It is covered by temporary defilements, such as the mental poisons and intellectual obscurations. We have the habit of not understanding, not recognizing this pure essence: this is what causes the experience of samsara. The path to transforming samsaric experience and reaching the consummation of the absolute nature is the accumulation of merit and wisdom.

Each being’s nature is inseparable from the four kayas and the five wisdoms (or the five aspects of the awakened state) and, at the moment, it is veiled by temporary defilements. With the practice of the development and the consummation states, we are able to remove these temporary defilements and reach the extraordinary realization: the recognition of mind’s true nature. We beseech the blessings in order to reach this extraordinary realization, the consummation of the effortless recognition of the absolute nature.

~ Teaching given by H.E. Chagdud Rinpoche during an accumulation of the Barched Lamsal prayer. Khadro Ling, March 1997.

Avalokiteshvara

Pith Instructions by the Venerable Yangthang Rinpoche

The essence of the mind of all the buddhas and bodhisattvas is the bodhichitta, the awakened mind. When this bodhichitta assumes a form, it appears as Chenrezig, Avalokiteshvara.

Whenever we practice Avalokiteshvara, the most important aspect of the practice is the generation and development of the bodhichitta, which is the compassion that Avalokiteshvara experiences for all sentient beings. So, if we also generate this same compassion, this same awakened mind, it will be very easy for us to accomplish Avalokiteshvara because the essence of Avalokiteshvara is the bodhichitta. Thus, the blessings and the results will be very swift.

Avalokiteshvara has many different emanations and many different names, but essentially they are one essence, which is the bodhichitta, the nature of the mind of all buddhas. He appears in a peaceful manifestation, an increasing manifestation, and a wrathful manifestation. He appears in different colors—sometimes white, sometimes red. Sometimes he appears with one thousand eyes and one thousand arms, sometimes with one head and four arms, sometimes with one head and two arms, and often holding different types of hand implements. He is sometimes referred to as “Thugje Chenpo,” which means the “One of Great Compassion.” He is given this name because it is considered that he is the very force of the compassion of all the buddhas and bodhisattvas, the embodiment of the power of that compassion. He is also called “Chenrezig,” which means the “One Who Sees all Sentient Beings Equally and Simultaneously and is Always Aware of Them and Their Needs.”

His consideration of sentient beings is all encompassing and constant. He is also sometimes referred to as “Jigten Wangchuk” because, until the three realms of cyclic existence are emptied from their depths, from his concerned activity he will appear in any way and in all ways. He will emanate completely and all-pervasively to make connections with and liberate sentient beings throughout the three realms. Thus, he is called the “One Who has Power Over the World.” These different names refer to the one deity, Avalokiteshvara. They are but different names for different emanations of the same single essence.

To explain it from the point of view of the three kayas, in the dharmakaya nature Avalokiteshvara is Buddha Amitabha, in the sambhogakaya he is Nam Nang Den So, and in the nirmanakya he is Chenrezig, who appears both peacefully and wrathfully. In the peaceful expression he appears with one thousand arms and one thousand eyes, or with one head and four arms. In the wrathful expression he appears as Hayagriva. The wrathful expression is simply an intense expression of utter compassion that is necessary to tame the minds of beings who cannot be tamed through peaceful methods. Hayagriva also appears in many different emanations, sometimes with nine heads and eighteen arms, sometimes with three heads and six arms, sometimes with one head and two arms, sometimes red in color, sometimes black. When Avalokiteshvara appears as the protector, the dharmapala, he is the primordial wisdom protector Mahakala with six arms. When he appears as a wealth deity, he is the white Dzambhala.

 All of these various expressions are but different methods that the expression of the mind‘s compassion manifests to accomplish the needs and the purpose of all sentient beings. And because the numberless sentient beings are themselves different from each other, many countless, different methods are necessary. In fact, there are so many methods that if I were to explain them all we would run out of time before I could finish and you would all become quite tired. In short, the number of manifestations of this deity is inconceivable, yet they are all nothing other than the mind of compassion, the expression of the great bodhichitta.

Therefore, we can say that, in a sense, more than accomplishing any other deity, to accomplish Avalokiteshvara alone is sufficient, because Avalokiteshvara is the essence of the mind of all buddhas and thus the essence of all deities. Furthermore, Avalokiteshvara is quite easy to accomplish. It is taught that if one practices Avalokiteshvara very well, for six months without interruption, then one will certainly have a sign of accomplishment. There is no way that there could not be a sign of accomplishment. This means that one will have a direct vision of Chenrezig or some other sign of accomplishment. Also, it is very easy to recite the mantra, “OM MANI PEME HUNG.” It comes quite naturally for everyone. Buddha Shakyamuni said that of all the different recitations, there is no greater benefit to be derived from any recitation other than the recitation of “OM MANI PEME HUNG,” the mani mantra. Of all practices that are based on recitation, this is the most powerful, the most beneficial.

To accomplish any other meditational deity we must know how to accomplish the generation and the completion stage, we must know how to perform the sadhana correctly, we must know how the practice is put together, we must know how to construct the mandala, and we must know many other things that can actually be quite difficult and complicated—just to accomplish the deity. But the accomplishment of Avalokiteshvara is quite different in that none of this is necessary.

There was a lama in eastern Tibet who was known as the “mani lama” because the only practice he did was Avalokiteshvara. He said that even when one is experiencing desire, or any of the other poisons, like jealousy or aggression, when negativity is arising in the mind, one can still practice Avalokiteshvara and recite “OM MANI PEME HUNG.” In other words, one doesn’t have to put the practice aside or transform the poison or do any other such thing, because the practice itself simply eliminates the conflicting emotions. This is because the six syllables of the mani mantra have the power to eliminate the six conflicting emotions, which are lack of awareness (delusion), pride, aggression, attachment, jealousy, and avarice. The six syllables also have the specific power to close the door to rebirth in the six realms of existence because each and every sentient being in all the six realms, without exception, has in its body six syllables that correspond to rebirth in the six realms. The cause of wandering in cyclic existence is due to the condition of the presence of those six syllables.

When you recite “OM MANI PEME HUNG,” the six syllables of Avalokiteshvara, it is important to understand that they have the power to subjugate and eliminate the ordinary samsaric six syllables, thus obstructing or closing the doors to rebirth in the six classes. That is one specific power of the mani mantra. Also, in this very lifetime, simply reciting “OM MANI PEME HUNG” will eliminate illness, disease, and demonic force possession. One will become happy and peaceful and fully endowed. Reciting it will enhance ones power to meditate and one will develop deeper levels of meditative absorption in this lifetime that will carry over into future lifetimes. At the time of death one will not have to take rebirth in the three lower realms and will instead be reborn in Dewachen, the Western Pure Land of Great Bliss, or in Avalokiteshvara’s own pure realm of Riwo Potala, and there one will gradually achieve the status of buddhahood. Until that time, the blessing and the power of ones practice will not be exhausted; it will continue to produce the result of enlightenment.

Avalokiteshvara is truly unlike any other deity. Many people are attracted to the wrathful deities, like Vajrakilaya, Hayagriva, Guru Dragpo, and so forth, and want to accomplish them, but unless one knows very well and exactly how to practice the generation and completion stage inner tantric practices of the wrathful deities, it is very difficult to accomplish them. Avalokiteshvara, however, is very simple to accomplish, and the mani mantra is very easy to recite. So keep these things in mind.

There are many who think that the Avalokiteshvara practice and the mani mantra are just for simple folks and children and old people, not for real practitioners and scholars. This attitude is based on ignorance; it is absolutely mistaken. In fact, of all deities, Avalokiteshvara is the principal deity and the most important. This is true today and it was true in the past, during the time of the great pandits and mahasiddhas of India, almost all of whom achieved their realization through their practice of Avalokiteshvara. Each and every one of them had visions of Avalokiteshvara, and it was through those visions that they received their spiritual attainments and realizations. And in Tibet, especially, all the greatest masters had the strongest connection with Avalokiteshvara. They had visions of Avalokiteshvara, they were given prophetic indications from Avalokiteshvara directly, and it was through Avalokiteshvara that they achieved spiritual realizations.

The blessings of accomplishing Avalokiteshvara are extremely great. Have no doubt about this. To recite even just one round of the mani mantra is of tremendous benefit, inconceivable benefit. To pray to Avalokiteshvara from the depths of ones heart and recite the mantra is truly a very profound practice in itself. If you pray to Avalokiteshvara regularly, and recite the six-syllable mantra as much as you can, it is absolutely certain that when you pass from this life you will not take rebirth in the lower realms. So, consider this and incorporate the practice into your life.

You should see all appearances as the form of Avalokiteshvara, you should hear all sound as the speech of Avalokiteshvara, which is the six-syllable mantra, and you should consider that all arising thoughts are the mind of Avalokiteshvara. You should have compassion and loving kindness for all living beings without exception, from the tiniest insect to the largest being, because all of them, just as you do, wish to be happy and have a desire to experience bliss. Not a single one of them wishes to suffer. So, it is important to always have loving kindness for all sentient beings, maintain the threefold state of pure awareness, and recite “OM MANI PEME HUNG” as much as possible.

'The buddhas are aware of your faith and devotion, and know the very moment you take refuge. Do not think that the buddhas are far away in distant, absolute realms where your prayers and aspirations go unheard and unheeded. Buddhas are as ever present as the sky.'

~ Dilgo Khyentse Rinpoche

Siedmioczęściowa modlitwa

Wszystkim Zwycięzcom, którzy przejawiają się w światach dziesięciu kierunków, Tathagatom trzech czasów, lwom pośród ludzi, bez względu na to, ilu ich jest, wszystkim bez wyjątku – składam pełen szacunku hołd ciałem, mową i umysłem.

Niech moc tego „Szlachetnego dążenia do doskonałego postępowania” przywoła do mego umysłu wszystkich Zwycięzców. Składając pokłony ciałami tak licznymi, jak liczne są atomy we wszechświecie, chylę czoła przed wszystkimi Zwycięzcami.

W pojedynczym atomie jest tak wielu Buddów, jak wiele jest atomów we wszechświecie, każdy z nich przebywa pośród duchowych synów i córek – tak właśnie wyobrażam sobie całe dharmadathu, całkowicie wypełnione Zwycięzcami.

Głoszę chwałę tego niewyczerpanego oceanu Zwycięzców, każdym dźwiękiem czerpanym z oceanu melodyjnych tonów opisuję doskonałe właściwości wszystkich Zwycięzców – tak oto sławię wszystkich Buddów.

Ofiarowuję Zwycięzcom najpiękniejsze kwiaty, najwspanialsze wieńce, muzykę, olejki, wytworne baldachimy, najjaśniejsze lampy, najwonniejsze kadzidła.

Ofiarowuję Zwycięzcom najwspanialsze szaty, najcudowniejsze zapachy, najlepsze pudry w ilości tak wielkiej jak Góra Meru. Wszystko to ułożone we wspaniały sposób.

Nieprzebranymi, najdoskonalszymi ofiarami wyrażam szacunek wobec wszystkich Zwycięzców. Mocą swej ufności w doskonałe postępowanie składam pokłon i ofiary wszystkim Zwycięzcom.

Jakiekolwiek negatywne czyny poczyniłem ciałem, mową, a także umysłem, pod wpływem pożądania, złości i otępienia, wszystkie i każde z osobna wyznaję ze skruchą.

Cieszę się z dobra czynionego przez Buddów, ich Dzieci, Pratjekabuddów, uczniów i tych, którzy wyszli poza uczenie się, oraz przez wszystkie czujące istoty.

Proszę Opiekunów, latarnie światów dziesięciu kierunków, którzy poprzez stopniowe Przebudzenie osiągnęli stan Buddy, będący poza przywiązaniem, aby obracali najdoskonalszym kołem Dharmy.

Tych, którzy chcą zademonstrować odejście w nirwanę, proszę, dla pożytku i szczęścia wszystkich istot, pozostańcie tyle kalp, ile jest atomów we wszechświecie. Składając dłonie, modlę się o to ze wszystkich sił.

Całą, niewielką nawet zasługę, nagromadzoną dzięki pokłonom, ofiarowaniu i wyznaniu, rozradowaniu, prośbie i błaganiu, poświęcam całkowitemu Przebudzeniu.

Yangthang Rinpoche’s teachings on Pureland

LINK: The Ladder That Leads To Pure Land

Modlitwa o odrodzenie w czystej krainie Sukhawati

Emaho!

Stąd, w kierunku zachodzącego słońca, za niezliczonymi światami, trochę powyżej nas, jest czysta kraina Sukhawati. Choć nie widzę jej mym wypełnionym wodą okiem, w umyśle mam jej jasny obraz.

Tam przebywa Bhagałan Amitabha. O rubinowej barwie, lśni majestatem. Ozdabiają go trzydzieści dwa dobre znaki i osiem cech, wśród nich usznisza na głowie i koła na stopach. Ma jedną twarz i dwie dłonie ułożone w medytacji, a w nich miseczkę żebraczą. Nosi trzy szaty Dharmy, siedzi w pozycji wadżry na tysiącpłatkowym lotosie i dysku księżyca. Plecami opiera się o drzewo bodhi. Spogląda na mnie z oddali współczującym wzrokiem.

Po jego prawej jest Bodhisattwa Avalokita o białym ciele, trzyma w lewej dłoni biały lotos. Z lewej jest Bodhisattwa Mahasthama w kolorze niebieskim, w lewej dłoni trzyma lotos ozdobiony wadżrą. Ich prawe dłonie ułożone są w mudrze obdarzającej ochroną. Każdy z nich jest jak Góra Meru, jasno widoczni i promienni.

Ich orszak stanowi trylion bikszu Bodhisattwów, z których każdy ma ciało w kolorze złota, ozdobione znakami Przebudzenia. Ubrani w szaty Dharmy, całą przestrzeń wypełniają żółtą barwą. Ponieważ dla szczerego pokłonu nie liczy się odległość, z oddaniem składam Wam pokłon trzema bramami.

Dharmakaja Amitabha jest Panem Rodziny. Ze światła Jego prawej dłoni powstał Avalokita i bilion dalszych emanacji Avalokity. Ze światła Jego lewej dłoni powstała Tara i bilion Jej kolejnych emanacji. Ze światła jego serca powstał Padmakara i bilion Jego dalszych emanacji. Składam pokłon Dharmakaji Amitabhy.

Buddo, z dobrocią, nieustannie, przez sześć pór dnia i nocy dbasz o wszystkie istoty. W każdej chwili znasz wszelkie myśli przepływające przez umysł każdej z istot. Zawsze wyraźnie słyszysz słowa wypowiedziane przez każdą istotę. Składam pokłon przed wszechwiedzącym Amitabhą.

Powiadają, że za wyjątkiem tych, którzy odrzucili Dharmę lub dokonali jednego z pięciu najgorszych czynów, wszyscy, którzy z wiarą wyrażają życzenia, by odrodzić się w Sukhawati, odrodzą się tam. Pojawiasz się w bardo i prowadzisz ich do swej krainy. Składam pokłon przed przewodnikiem Amitabhą.

Przez całe swoje życie, które będzie trwać niezliczone kalpy, nie odejdziesz w nirwanę. Jesteś znacząco obecny. Mówi się, że każdy kto modli się do Ciebie z wielkim oddaniem, nawet gdy jego siły się wyczerpały, jeśli tylko nie jest to rezultat dojrzewania karmy, będzie żył sto lat. Odsuniesz przedwczesną śmierć. Składam pokłon przed opiekunem Amitają.

Powiadają, że składanie z wiarą dłoni na dźwięk Twego imienia lub nazwy Sukhawati, przynosi więcej zasługi niż szczodre rozdanie klejnotów tak licznych, że mogłyby wypełnić całą przestrzeń. Z oddaniem składam więc pokłon przed Amitabhą.

Każdy kto usłyszy Twe imię, aż do osiągnięcia Przebudzenia, nigdy nie odrodzi się jako bezradna kobieta, ani w złej rodzinie. W każdym odrodzeniu będzie obdarzony czystą moralnością. Składam pokłon Sugacie Amitabie.

Ofiarowuję ciało, majątek i korzenie zasługi i wszystkie przygotowane ofiary, wyobrażone substancje i znaki pomyślności, i siedem klejnotów, bilion istniejących światów z bilionem czterech kontynentów, Górą Meru, słońcem i księżycem, wszystkie luksusy bogów nagów i ludzi. Wszystko to, zgromadzone w wyobraźni, ofiarowuję Amitabhie. Dla mego dobra, przyjmij ten dar ze współczuciem.

Wyznaję wszystkie negatywności, których wraz ze wszystkimi istotami, włączając rodziców, dopuściliśmy się od niemającego początku czasu, jak zabijanie, kradzież, zdrada małżeńska – wyznaję trzy negatywne działania ciała. Kłamstwo, obmowa, raniące słowa i plotki – wyznaję cztery negatywne wyznania mowy. Chciwość, złośliwość i błędne poglądy – wyznaję trzy negatywne działania umysłu.

Zabicie ojca, matki, mistrza lub Arhata oraz przelanie krwi Buddy ze złą intencją – wyznaję pięć najgorszych czynów. Zabicie mnicha, uwiedzenie mniszki, zniszczenie świętych wizerunków, stupy lub świątyni – wyznaję czyny niemal najgorsze.

Porzucenie Trzech Klejnotów, świątyń, pism lub trzech obiektów wsparcia, fałszywe przeciw nim zeznawanie – wyznaję błąd porzucenia Dharmy. Oczernianie Bodhisattów jest gorsze od zabicia wszystkich istot trzech sfer – wyznaję bezsensowne, wielkie negatywności.

Myślenie, iż pożytek płynący z dobrych a cierpienie ze złych działań oraz ból i długość życia w piekłach są nieprawdziwe, przesądami są jedynie, jest gorsze od pięciu najgorszych czynów. Wyznaję negatywności, z których trudno się wyzwolić.

Cztery rodzaje odrzucenia, trzynaście pozostałości, uchybienia, błędy do naprawienia, pięć klas wykroczeń – wyznaję naruszenia zobowiązań praktimokszy. Cztery negatywności i pięć, pięć i osiem uchybień – wyznaję naruszenia ślubowań bodhisattwy. Czternaście głównych i osiem pośrednich błędów – wyznaję uchybienia w samaja sekretnej mantry.

Negatywne czyny dokonane bez przyjęcia ślubowań, jak seks, który rani, i upijanie się alkoholem, postępowanie, które w oczywisty sposób jest niezdrowe – wyznaję nieświadome działania. Choć przyjąłem ślubowania Schronienia i abiszeki, przyznaję się do złamania zobowiązań spowodowanego niewiedzą na temat tego jak utrzymywać ślubowania i samaja.

Bez poczucia żalu oczyszczenie przez wyznanie nie nastąpi. Wyznaję więc wszystkie negatywności ze wstydem, strachem i żalem, jakbym właśnie połknął truciznę. Bez postanowienia poprawy oczyszczenie nie nastąpi. Od tej chwili, nawet za cenę życia, przysięgam nie czynić żadnego zła. Sugato Amitabho i Bodhisattwowie, udzielcie błogosławieństwa, które mnie oczyści.

Kiedy słysząc o zasłudze innych, pozostajemy wolni od zawiści i cieszymy się z tego z całego serca, powiadają, że zdobędziemy taką samą zasługę. Raduję się zatem wszelką dobrą aktywnością Szlachetnych i zwyczajnych istot. Raduje mnie rozwijanie bodhiczitty i przynoszenie pożytku innym.

Dziesięć dobrych działań jest przeciwieństwem złych: ratowanie życia, szczodre ofiarowywanie, wierność, prawdomówność, zażegnanie sporu, łagodna i bezpośrednia mowa, pełna znaczenia rozmowa, niewielkie pożądanie, rozwijanie miłości i współczucia, praktykowanie Dharmy – raduję się ze wszystkich dobrych działań.

Wy wszyscy, którzy osiągnęliście doskonały stan Buddy, w którymkolwiek z nieskończonych światów dziesięciu kierunków – błagam obróćcie wkrótce kołem Dharmy. Modlę się, usłyszcie mój głos. Wszyscy Buddowie, Bodhisattwowie, dzierżyciele Dharmy i duchowi przyjaciele, którzy pragniecie odejść w nirwanę – proszę, nie róbcie tego, pozostańcie.

Dedykuję tę i każdą inną zasługę zgromadzoną w trzech czasach dobru wszystkich istot. Oby wszyscy szybko osiągnęli niezrównane Przebudzenie i opróżnili samsarę trzech sfer całkowicie. Oby ta zasługa szybko we mnie dojrzała. Niech mnie ominie osiem rodzajów przedwczesnej śmierci. Obym był zdrowy i pełen sił młodości. Oby moje bogactwo było niewyczerpane jak wody Gangesu latem.

Zapomniany przez mary i wrogów, będę praktykował prawdziwą Dharmę. Oby wszystkie me życzenia spełniły się zgodnie z Dharmą i wyrażonymi intencjami. Obym przyniósł niezmierny pożytek Dharmie i istotom. Oby to ludzkie odrodzenie było znaczące.

Obyśmy, ja i wszyscy, którzy są ze mną powiązani, gdy tylko zakończymy to życie, ujrzeli przed sobą emanację Buddy Amitabhy otoczoną przez zgromadzenie Bodhisattwów. Niech ich widok rozbudzi w nas radość. Oby naszej śmierci nie towarzyszyło cierpienie. Oby ośmiu Bodhisattwów pojawiło się cudownie na niebie. Oby wskazali nam drogę i poprowadzili do Sukhawati.

Cierpienie niższych światów jest nie do zniesienia. Przyjemności bogów i ludzi – nietrwałe. Oby to napawało mnie strachem. Od niemającego początku czasu do teraz samsara wciąż trwa i trwa. Oby to przepełniało mnie smutkiem.

Być może ponownie będę się odradzał jako człowiek i bez końca znosił narodziny, starość, choroby i śmierć. W tej epoce upadku czyha na mnie wiele przeszkód. Radości bogów i ludzi są jak jadło wymieszane z trucizną. Obym nie pragnął ich nawet odrobinę.

Rodzina, pożywienie, bogactwo i przyjaciele są nietrwałe jak marzenia senne. Obym nie przywiązywał się do nich nawet na chwilę.  Ziemia, dom, otoczenie są jak posiadłość, która pojawia się we śnie. Obym widział ich nierealność.

Obym wynurzył się z oceanu samsary, tak trudnego do opuszczenia, jak zbrodniarz czmychający z więzienia. Obym uciekł do krainy Sukhawati, nie oglądając się za siebie. Przełamując lgnięcie i przywiązanie, obym przeleciał przez zachodnie niebo jak sęp wypuszczony z klatki, w jednej chwili mijając nieskończone światy, i dotarł do Sukhawati. Obym ujrzał twarz Amitabhy, który rzeczywiście tam przebywa. Oby wszystkie splamienia zostały oczyszczone.

Z czterech, najlepsze są narodziny w sercu kwiatu lotosu. Obym tak właśnie się narodził. Niech w jednej chwili pojawi się ciało ze wszystkimi cechami i znakami. Wątpliwość do tego czy tak się stanie, sprawi, że pozostanę w lotosie przez pięćset lat. Byłoby mi tam dobrze i wygodnie, słyszałbym też głos Buddy, ale z zamkniętego pąka kwiatu nie mógłbym go zobaczyć. Oby tak się nie stało. Niech kwiat się otworzy tuż po mym narodzeniu, abym ujrzał twarz Amitabhy.

Dzięki zasłudze i cudownym mocom niech rozległe chmury ofiar wypłyną z mych dłoni, abym obdarował nimi Buddę i jego orszak. Po czym Budda wyciągnie prawą dłoń i położy ją na czubku mej głowy. Obym otrzymał przepowiednię swego Przebudzenia. Wysłuchawszy dogłębnych i rozległych nauk, obym osiągnął dojrzałość i wyzwolenie. Oby dwaj najwspanialsi Bodhisattwowie, Avalokita i Mahasthama, udzielili mi swojego błogosławieństwa i opieki.

Każdego dnia niezliczeni Buddowie i Bodhisattwowie przybywają z dziesięciu stron, by ofiarować Amitabhie dary i odwiedzić Jego krainę. Obym wówczas mógł ich spotkać i otrzymać nektar ich nauk. Mając nieograniczone cudowne moce, będę odwiedzał krainy Radości, Chwały, Doskonałej Aktywności i Wielu Promieni. Udając się tam o świcie, obym otrzymał abiszeki, błogosławieństwa i ślubowania od Akśobhji, Ratnasambhawy, Amoghasiddhi, Wairoczany i innych Buddów. Po złożeniu wielu ofiar, o zmierzchu, bez trudności, powrócę do domu w Sukhawati.

W krainach: Potala, Alakawati, Czamaradwipa i Uddijana, w bilionie krain nirmanakaji, spotkam bilion Avalokitów, Tar, Wadżrapanich i Padmakarów. Złożę im oceany ofiar i otrzymam abiszeki i dogłębne pouczenia. Następnie szybko i swobodnie powrócę do domu w Sukhawati.

Niech boskie oko pozwoli mi widzieć moją rodzinę, mnichów i uczniów. Obym mógł ich chronić i błogosławić, a po śmierci sprowadzić do Sukhawati. Cały okres tej pomyślnej kalpy odpowiada jednemu dniu w Sukhawati. Tam życie trwa przez niezliczone kalpy. Obym zawsze mieszkał w tej krainie. Kiedy wszyscy Buddowie tej pomyślnej kalpy, od Majtreji po Roczanę, będą pojawiać się na tym świecie, obym przybył tu w cudowny sposób, złożył im ofiary, wysłuchał prawdziwej Dharmy i swobodnie powrócił do Sukhawati.

Wszystkie właściwości i przymioty krain osiemdziesięciu jeden septylionów Buddów obecne są w tej krainie, najlepszej ze wszystkich. Obym odrodził się w krainie Sukhawati. Jej cenna ziemia jest równa jak powierzchnia dłoni. Rozległa i przestrzenna, lśni jasno i promieniście. Jest miękka i uginająca się pod stopami. Obym odrodził się w tej przyjemnej, łagodnej i rozległej krainie.

Klejnoty wiszą na drzewach spełniających życzenia, ozdobionych jedwabnymi liśćmi i cennymi owocami. Pośród nich nawołują się ptaki, a ich śpiew rozbrzmiewa dogłębną i wszechstronną Dharmą. Obym odrodził się w tej krainie cudów.

Jest tam wiele rzek pachnących wodą o ośmiu przymiotach, jak i wiele basenów kąpielowych wypełnionych nektarem, otoczonych chodnikiem i schodami z siedmiu rodzajów szlachetnych kamieni. Pachnące słodko kwiaty lotosu i owoce wysyłają niezliczone promienie światła, na których końcach widnieją emanacje Buddów. Obym odrodził się tej niezwykłej krainie.

Tam nie słyszano nawet o ośmiu rodzajach cierpienia i niższych światach. Klesie, pięć trucizn i trzy trucizny, choroby, duchy, wrogość, nędza, spory i każde inne cierpienie nie są znane w tej krainie. Obym odrodził się w krainie wielkiego szczęścia.

Tam nie ma seksualności ani narodzin z łona. Wszyscy rodzą się w kwiatach lotosu. Wszyscy są do siebie podobni, mają złociste ciała, o odpowiednich cechach i znakach, jak usznisza na czubku głowy. Wszyscy mają pięć nadnaturalnych mocy i pięcioro oczu. Obym się odrodził w krainie niezliczonych właściwości.

W samopowstałych pałacach ze szlachetnych kamieni czegokolwiek się pragnie, pojawia się samo. Wysiłek jest zbyteczny, wszystko, co potrzebne, jest spontanicznie obecne. Nie ma „ja” ani „ty”, ani przywiązania do ego. To czego się pragnie, w chmurach ofiar emanuje z dłoni. Wszyscy praktykują niezrównaną Dharmę mahajany. Obym się odrodził w krainie, gdzie powstaje wszelka radość i zadowolenie.

Pachnący podmuch wiatru przynosi deszcz kwiatów. Ze wszystkich drzew, rzek i lotosów nieustannie emanują chmury okazałych darów, piękne formy, dźwięki, zapachy, smaki i to, co miłe w dotyku. Choć zwyczajna płeć nie istnieje, emanacje bogiń bez ustanku przynoszą ofiary. Kiedy chce się usiąść, pałace się pojawiają. Kiedy chce się położyć, powstają wspaniałe łoża, a na nich materace i jedwabne poduszki.
Kiedy pragnie się je słyszeć, ptaki, drzewa, rzeki i muzyka rozbrzmiewają melodyjnym dźwiękiem Dharmy. Kiedy się tego nie chce, niczego nie słychać. Nektar w basenach i rzekach ma taką temperaturę, jakiej się pragnie. Obym odrodził się w tej krainie, gdzie pragnienia się urzeczywistniają.

W tej krainie doskonały Budda Amitabha pozostanie nie odchodząc w nirwanę, przez niezliczoną ilość kalp. Obym cały czas przebywał w jego obecności. Kiedy Amitabha odejdzie w spokój, jego Dharma przetrwa dwa razy tyle kalp, ile jest ziaren piasku w Gangesie. W tym czasie, obym był nieoddzielony od Awalokity, Jego regenta, i pielęgnował prawdziwą Dharmę.

Kiedy ta Dharma zniknie o zachodzie słońca, następnego dnia o świcie Awalokita osiągnie stan Buddy, stając się Buddą o imieniu Król Wielkiego Splendoru Wyniesiony Ponad Wszystko. Od tej chwili będę mu służył i słuchał Dharmy. Będzie żył dziewięćdziesiąt sześć septylionów kalp. Oby dane mi było mu służyć bez przerwy i doskonale praktykować Dharmę. Po Jego odejściu w nirwanę ta Dharma przetrwa sześćset dziesięć milionów i trzysta tysięcy kalp. Przez ten czas obym utrzymywał Dharmę i był nieoddzielny od Mahasthamy.

Następnie Mahasthama osiągnie stan Buddy, stając się Buddą o imieniu Król Zgromadzonych Klejnotów i Stabilnych Właściwości. Jego życie i Dharma będą tak długie, jak życie i Dharma Awalokity. Obym nieustannie usługiwał temu Buddzie, składał mu ofiary i utrzymywał prawdziwą Dharmę.

Następnie, po tym życiu, w tej lub innej krainie, obym osiągnął niezrównany, doskonały stan Buddy. Będąc Buddą, jak Amitajus, obym doprowadził do dojrzałości i wyzwolił wszystkie istoty, które usłyszały me imię. Obym prowadził je swymi niezliczonymi emanacjami, bez trudu im pomagając, spontanicznie i wielce.

Tathagato nieskończonego życia, zasługi, właściwości, mądrości pierwotnej i majestatu, dharmakajo Amitabho, Bhagałanie niewyobrażalnego życia i mądrości – jak powiedział Siakjamuni, każdy kto wspomina Twoje imię, znajdzie ochronę przed ogniem, wodą, trucizną, bronią, jakszami, rakszasami i wszelkim niebezpieczeństwem, chyba, że byłby to rezultat dojrzewania karmy.

Wypowiadam Twe imię i składam pokłon. Proszę, chroń mnie od wszelkich zagrożeń i cierpienia, obdarz błogosławieństwem doskonałej pomyślności. Dzięki błogosławieństwu osiągnięcia trikaji przez Buddę, błogosławieństwu niezmiennej prawdy Dharmaty i dzięki błogosławieństwu niezachwianej harmonii Sanghi, oby te życzenia się spełniły zgodnie z wyrażoną intencją.

Składam pokłon Trzem Klejnotom.

TEDJATHA PANCIANDRIJA AWA BODHANAJE SWAHA

Składam pokłon Trzem Klejnotom.

NAMO MAŃDZIUŚRIJE
NAMO SUŚRIJE
NAMO UTTAMAŚRIJE SWAHA

~ Karma Chagme Raga Asja